نـامـش بـلـنـد بـاد که مانـند دلـبـرش            لب تشنه بود و غرقه به خون گشت پیکرش

یادآور دمی‌ست که فرق علی شکافت            گویا حسین بر سر نی می‌رود سرش

فرعونیان ز مشت گره کرده‌اش ملول            لـرزیــد کـاخ ظـلــم ز الله اکــبــرش

نیکـان روزگـار و دلـیـران کـارزار            پیـوسـته‌اند از همه دنـیا به لشکـرش

سروی که سروها همه تعظیم می‌کنند            چون چـشم می‌برند به قـد صنوبرش

یـاری کـز او نـمـونه‌ دیگر نـدیـده‌ایم            واحـسـرتـا اگر که نـبـیـنـیم دیگـرش

خونش بزرگ بود و بزرگی به جا گذاشت            تاریخ می‌نویسد از این خون به دفترش

بـاید فـرزدقـی بـنـویـسـد قـصـیـده‌ای            من کیستم که شعر بگویم به محضرش؟

کو محتشم که مرثیه‌ای تازه سر کند؟            دعبل بیا و شعر بخوان در برابرش

آن پیر می‌فروش که مست حسین بود            ای کاش ساغری زده بودم به ساغرش

روزی در این مقام چو روز حسین نیست            شامی شبیه شام غـریـبان خـواهرش

مـا وارثـان خـون گـلـویـی بـریـده‌ایم            جان‌ها فـدای عطر ضریح معطرش

وین ملـتی که خـامنه‌ای بود امـید او            اینک دوباره خـامنه‌ای باد رهـبرش